Publikujemy artykuly wielotematyczne

Gitary - z czym to się je?

Gitary z okresu XVII w. posiadały cztery zdublowane chóry nastrojone jak wewnętrzne struny lutni. W XVII i XVIII w. rozpowszechniona była także gitara o pięciu podwójnych chórach. W XVIII w. znano również gitarę o sześciu pojedynczych strunach. Z miejsca zyskała ona sobie wielką sławę, gdyż nie wymagała aż tak zaawansowanej techniki gry. Włoska gitara z tego okresu posiadała mocno uwypuklony spód i proste boki. Grało się na niej w taki sposób, że plektronem bito w pięć podwójnie lub potrójnie naciągniętych strun.

Sława gitary trwa aż do dnia dzisiejszego, na dodatek zachowała ona rangę ulubionego przez muzyków instrumentu towarzyszącego. Obecnie dominują trzy rodzaje gitar: gitary klasyczne, akustyczne i elektryczne. XIX w. w historii gitary zaznaczył się częstymi próbami modernizacji tego instrumentu, lecz raczej próby te nie przetrwały i żadna z nich nie upowszechniła się na masową skalę.

Gitara jest instrumentem muzycznym wywodzący się z chordofonów szarpanych rodzaju lutniowego o płaskim spodzie i pudle w kształcie ósemki. Do Europy gitara trafiła przez Hiszpanię (prawdopodobnie dzięki Arabom) i już w średniowieczu rozpowszechniła się w całej Europie. Z reguły gitary wyposażone są w sześć strun, ale w wersji rosyjskiej mają ich siedem. Zdarzają się gitary wykorzystywane w wersji rozrywkowej mają po dwanaście strun.

Gitara w średniowieczu budowana była z jednego kawałka drewna. W otwór pod gryfem gitarzysta wkładał kciuk, natomiast struny były montowane na samym dole korpusu i przebiegały nad podstawkiem. Gitary w okresie renesansu korpusem wyglądały jak pudło, ale struny miały strój lutni. Zazwyczaj używano ich w kręgach dworskich.